Over Fiona’s gezinskompas

Mijn naam is Fiona.
Maar wie ben je eigenlijk?

Een eenvoudige vraag, zou je misschien denken. Toch is het een vraag waar ik steeds meer betekenis in ben gaan zien.
Want wie je bent, staat niet voor altijd vast.

Je groeit. Je verandert. Je maakt dingen mee. Je leert jezelf kennen. Je raakt soms even de weg kwijt.

Mijn eigen route heeft mij gevormd tot wie ik vandaag ben. En die route is ook de basis geworden voor Fiona’s Gezinskompas.

Mijn eigen route

Mijn verhaal begint op een eiland in de South Pacific, waar mijn moeder is geboren en opgegroeid. Daar ben ik geboren. Mijn peuter- en kleuterjaren bracht ik door in Liberia, in West-Afrika. Toen ik vijf was, verhuisde ik met mijn familie naar Nederland.

Drie werelden die ieder hun eigen gewoonten, verwachtingen en manieren van kijken hadden.

Als kind dacht ik daar natuurlijk niet zo bewust over na. Ik leefde gewoon mijn leven. Wat voor mij vanzelfsprekend was, bleek in Nederland soms helemaal niet vanzelfsprekend. Pas later ben ik gaan begrijpen hoeveel invloed je omgeving heeft op hoe je kijkt, voelt, reageert en jezelf ontwikkelt. En misschien is dat wel één van de redenen waarom ik zo ben gaan kijken naar kinderen.

Een kind staat nooit op zichzelf.

Wat een kind meemaakt, de mensen om het kind heen, de relaties, de verwachtingen en de omgeving waarin het opgroeit: het heeft allemaal invloed.

Wat vertelt dit gedrag ons?

Kinder- en gezinscoach Fiona als vakleerkracht toen, begeleidt de oudste kleuters tijdens hun eerste gymlessen met echte gymtoestellen in de grote gymzaal.

Meer dan 25 jaar naast kinderen

Meer dan 25 jaar stond ik naast kinderen als vakleerkracht bewegingsonderwijs binnen het basisonderwijs. Ook werkte ik binnen sportverenigingen en een zwemschool.

En ja, ik werd natuurlijk regelmatig aangesproken met: “Hé gymjuf!”

Dan zei ik altijd:

“Ik ben geen gymjuf. Ik ben vakleerkracht bewegingsonderwijs.”

Niet omdat ik moeilijk wilde doen over woorden. Het verschil zit voor mij in hoe je naar bewegen kijkt.

Bewegingsonderwijs gaat voor mij niet alleen over rennen, springen, klimmen of een bal leren gooien. Het gaat ook over ontdekken wat je kunt, ervaren waar je grenzen liggen, leren omgaan met spanning en plezier krijgen in wat je lichaam allemaal kan.

Ik zag kinderen groeien wanneer iets ineens lukte.

Maar ik zag ook kinderen die onzeker waren, bang om fouten te maken, snel boos werden of liever aan de kant bleven staan.

Juist daar werd mijn nieuwsgierigheid steeds groter.

Wat gebeurt er bij een kind wanneer iets niet lukt? Wat vertelt gedrag ons? En wat heeft een kind nodig om weer vertrouwen te krijgen?

Van vakleerkracht naar kindercoach

Ik wilde kinderen niet alleen helpen om iets te kunnen, maar ook beter begrijpen wat er vanbinnen bij hen gebeurde. In 2015 volgde ik daarom de opleiding tot kindercoach bij BGL & Partners.

Mijn ervaring als vakleerkracht bleef daarbij een belangrijke basis. Ik kende de wereld waarin kinderen dagelijks bewegen. Als kindercoach kreeg ik meer ruimte om samen met een kind te onderzoeken wat er werkelijk speelt.

Wat heeft een kind nodig om zich weer gezien, begrepen en stevig te voelen? Soms is dat inzicht. Soms rust. Soms vertrouwen. Soms gewoon iemand die even naast je blijft zitten.

Waarom ik nu kinder- en gezinscoach ben

Een kind staat nooit helemaal los van zijn omgeving. Wat er thuis gebeurt, kan invloed hebben op een kind. En wat een kind laat zien, heeft weer invloed op ouders en de rest van het gezin.

Daarom is mijn werk in de loop van de tijd steeds meer verschoven van alleen het kind naar het kind én de omgeving waarin het opgroeit.

Niet omdat er iets mis is met een gezin.

Maar omdat verbinding belangrijk is. Als je beter begrijpt wat er gebeurt, ontstaat er vaak ruimte om iets te veranderen.

Mijn persoonlijke verbinding met scheiding

Ook mijn eigen leven heeft mijn kijk op gezinnen en scheiding gevormd. Als kind uit een tweede huwelijk heb ik ervaren dat gezinssituaties kunnen veranderen en dat relaties soms ingewikkelder worden. Dat heeft mijn overtuiging versterkt dat kinderen in een scheiding ruimte nodig hebben voor hun eigen gevoelens en beleving.

Een kind mag verdrietig zijn. Boos. Opgelucht. Verward.

Een kind mag van beide ouders houden.

En een kind hoeft geen boodschapper, scheidsrechter of kiezer te worden.

 

Een kind mag verbonden blijven met beide ouders én met zichzelf.

Kinder- en gezinscoach Fiona is buiten in de natuur, omringd door groen en ruimte. Ze geniet van de rust en de verbinding met de natuur.

Waarom Fiona’s Gezinskompas?

Wanneer een gezin verandert, kan het soms voelen alsof de bekende route ineens verdwenen is. Je weet misschien niet meer goed wat je moet doen.

Als ouder vraag je je misschien af:

Doe ik het goed?
Hoe help ik mijn kind hiermee?
Waarom reageert mijn kind zo?
Hoe krijgen we thuis weer wat rust?

Je hoeft niet meteen de hele route te kennen. Een kompas geeft niet alle antwoorden. Het helpt je eerst bepalen waar je bent en welke richting bij jou past.

Dat is wat Fiona’s Gezinskompas voor mij betekent.

Mijn manier van werken

Niet overnemen, maar naast je staan.

Ik luister. Ik kijk. Ik stel vragen. Ik verbind wat ik zie en hoor. En ik help ingewikkelde situaties begrijpelijk te maken.

Want veranderen begint vaak met begrijpen.

Eerst begrijpen wat er gebeurt, helpt vaak al. Van daaruit kijken we samen wat een volgende stap kan zijn.

Waar mijn kompas voor staat

Verbinding

Met jezelf én met de mensen om je heen.

Rust

Ruimte om te voelen, te kijken en weer adem te halen.

Richting

Je hoeft niet de hele route te kennen. Soms is de volgende stap genoeg.

Inzicht

Omdat gedrag meestal een verhaal heeft.

Groei

Een kind hoeft niet iemand anders te worden. Het mag steeds meer ontdekken wie het zelf is.

Oprechtheid

Je hoeft bij mij geen perfecte ouder of perfect gezin te zijn.

En dan ben ik er ook nog…

Fiona. Gewoon Fiona.

Moeder van drie zoons. Partner. Liefhebber van bewegen en van hardlopen over de mountainbikepaadjes door het bos.

Ik luister graag naar akoestische muziek met een mannelijke stem. Ik kan helemaal opgaan in verhalen, die zich soms als een film in mijn hoofd afspelen. Bijna iedere dag begroet ik de zon en neem ik daarna even een moment stilte.

Ik heb ooit een oceaan op de muur van de slaapkamer van mijn jongste zoon geschilderd. En tijdens onze kaartavonden met mijn man en mijn drie zoons verlies ik eigenlijk bijna altijd.

Mijn man houdt van zeilen. Dat is dan weer mijn persoonlijke uitdaging.Misschien past dat ook wel bij mijn werk. We hebben niet altijd invloed op de wind. We kunnen de golven niet stoppen.

Maar we kunnen wel leren hoe we ermee omgaan.

Kinder- en gezinscoach Fiona staat aan het roer van haar zeilboot. De wind waait stevig en het kompas helpt haar om in de mist de juiste koers te bepalen. Op de foto is Fiona net uit de mist gevaren.

Mijn kompas

Mijn naam en logo zijn niet toevallig.

Een kompas staat voor mij voor vertrouwen, richting en verbinding. Het vertelt je niet precies welke weg je moet nemen. Het helpt je om stil te staan, te kijken waar je bent en opnieuw te bepalen wat belangrijk is.

Dat is wat ik gezinnen gun.

Dat je jezelf niet kwijtraakt wanneer je gezin verandert.
Dat je je kind beter leert begrijpen.
Dat er weer ruimte komt voor verbinding.

En dat je, ook als de route ingewikkeld is geworden, samen opnieuw richting kunt vinden.

Samen opnieuw richting vinden

Ik heb niet alle antwoorden.

Dat hoeft ook niet.

Ik wil naast je staan wanneer de route even niet duidelijk is. Samen kijken waar jullie staan, wat er speelt en wat voor jullie een passende volgende stap kan zijn.

Een kompas voorkomt geen storm.

Maar het helpt je koers te houden wanneer de weg niet meer vanzelfsprekend is.

Fiona’s Gezinskompas
Niet overnemen, maar naast je staan.

Neem contact op